προκλαίω
προκλαίω, to weep beforehand
προκλαίω, Att. προκλάω,
- weep beforehand or openly, S. Tr. 963 (lyr.).
- II trans., lament beforehand, [τὸν νεκρόν] Hdt. 5.8, cf. E. Alc. 526, Ph. 1520 (Pap., τοῖσδε (i.e. π. in signf. I) codd.).
προ·κλαίω (impf. προὔκλαιον) pleurer d’avance ou auparavant, Soph. Tr. 963 ; τινά, Hdt. 5, 8 ; Eur. Alc. 529, pleurer d’avance sur qqn.
προκλαίω, (κλαίω), vorher weinen ; Soph. Trach. 959 ; ἄκοιτιν, Eur. Alc. 529 ; προκλαύσαντες πρῶτον, Her. 5.8.
προκλαίω
Attic -κλάω
fut. -κλαύσομαι
- Ito weep beforehand or openly, Soph., Eur.
- IItrans. to lament beforehand, Hdt., Eur.