προσακτέον
προσακτέον, one must bring to
προσακτέον, (προσάγω)
- one must bring to or near, Pl. R. 537a; τὸ κάτω πρὸς τὸ ἄνω Hp. Art. 14; one must apply, administer, of instruments or drugs, Herod.Med. ap. Aët. 5.130, Orib. Fr. 74; [τὴν μουσικήν] Arist. Pol. 1340b13; παραδείγματα Id. Rh.Al. 1438b40; τῇ φύσει τοῦ πράγματος π. τὴν τέχνην Hermog. Stat. 7.
- II προσακτέος, α, ον, to be applied, ἡσυχίη π. Aret. CA 2.3; to be administered, οἶνος οὐ π. Orib. 5.31.10.