προσαίτης
προσαίτης, a beggar
προσαίτ-ης, ου, ὁ,
- beggar, Ev.Marc. 10.46, Gal. 13.636, Porph. Antr. 34, dub.l. in Plu. Aet.Gr. 2.294a, Luc. Nav. 24:—fem. προσαῖτις, ιδος, Suid.
προσαίτης, ου (ὁ) mendiant, Plut. M. 294a ; Luc. Nav. 24.
Étym. προσαιτέω.
προσαίτης, ὁ, der Bettler, Plut. u. a.Sp.
προσαίτης
from προσαιτέω
προσαίτης, ου, ὁ,
- a beggar, Luc.