προσείδω
*προσ·είδω, seul. aux temps suiv.:
I act.
1 (ao. 2 προσεῖδον, d’où inf. προσιδεῖν [ῐδ]) regarder, acc. Hés. fr. 64, 2 Gaisford ; Hdt. 1, 129 ; Eschl. Pr. 553 ||
2 pf. πρόσοιδα, d’où inf. προσειδέναι, savoir en outre : χάριν τινί, Plat. Ap. 20a, savoir en outre gré à qqn ||
II pass. prés. προσείδομαι, ressembler à, dat. Eschl. Ch. 178 ||
Moy. contempler, Eschl. Pers. 48.
Étym. π. *εἴδω.
προσείδω, gew. aor. προσεῖδον (s. προσοράω); Aesch. Ch. 176 praes. med., μάλιστʼ ἐκείνου βοστρύχοις προσείδεται, ist ähnlich ; – perf. πρόσοιδα, noch dazu wissen, χάριν προσειδέναι Plat. Apol. 20a, u. Sp., wie Luc. M. dial. 3.1.