προσ-ειπεῖν, 1 sing. προσεῖπον en προσεῖπα; aor. ep. προσέειπον, opt. προτιείποι; voor praes.-vormen zie προσαγορεύω, προσφωνέω 1. toespreken; met acc. en acc. v.h. inw. obj.: τὸν ... πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε als eerste richtte hij tot hem het woord Il. 5.632; met acc.: προσειπεῖν ... τὸν μὲν ὡς οἰκεῖον, τὸν δ’ ὡς ἀλλότριον de een als vriend, de ander als vijand toespreken Plat. Resp. 463b; ἵνα προσείπω σε κατά σε om jou in je eigen stijl aan te spreken Plat. Grg. 467b. 2. bij de naam noemen: ἰοὺ ἰού, δύστηνε· τοῦτο γάρ σ’ ἔχω μόνον προσειπεῖν ach, ach, ongelukkige - want zo kan ik je alleen maar noemen Soph. OT 1072; τί νιν προσειπών; hoe moet ik het noemen? Aeschl. Ch. 997; τὸ δὲ τρίτον διὰ πολυειδίαν ἑνὶ οὐκ ἔσχομεν ὀνόματι προσειπεῖν ἰδίῳ αὐτοῦ het derde (verlangen) konden we door zijn veelvormigheid niet met één eigen naam aanduiden Plat. Resp. 580d; τὰς πολλὰς ἐπιστήμας ἑνὶ λόγῳ προσειπεῖν vele soorten kennis onder één noemer brengen Plat. Tht. 148d. 3. erbij zeggen, bovendien zeggen: οὕτως εἶναι προσεῖπες ἀμφότερα; heb je daarom eraan toegevoegd dat beide bestaan? Plat. Sph. 250b.