πρόσρησις
πρόσρησις, an addressing, accosting
πρόσρησις, εως, ἡ,
- addressing, διδοὺς πρόσρησιν ἑξῆς πᾶσι accosting them, E. IA 341; π. τοῦ θεοῦ τῶν εἰσιόντων Pl. Chrm. 164d, cf. X. Hier. 8.3; ἡ οἰκέτου π. address to . ., Pl. Lg. 777e; ἐπʼ ἐξόδοισι γὰρ ἔθαψα . . σʼ ἕνεκʼ ἐμῆς π. to enable me to address thee, E. Hel. 1166; so ὁ σὸς δὲ τύμβος . . τοῖς ἐμπόροις π. ἔσται πανταχοῦ Pl.Com. 183.
- 2 advice, recommendation, Gal. 12.2.
- II naming, Pl. Plt. 258a; designation, ib. 306e: c. gen., Hierocl. in CA 4 p.425 M.
- III in Logic, καθʼ ἑκάστην πρόσρησιν according to the mode added in each case, Arist. APr. 25a3.
πρόσρησις, εως (ἡ)
1 facilité d’abord, Eur. I.A. 341, etc. ; parole adressée à qqn, salutation, Xén. Hier. 8, 3, etc. ||
2 dénomination, nom, Plat. Pol. 258a, 306e, etc. ||
3 qualification, attribut, Arstt. An. pr. 1, 2, 1.
Étym. *προσέρω.
1. aanspreking, het (toe)spreken:
2. benaming.
πρόσρησις, ἡ, das Anreden, Begrüßen, διδοὺς πρόσρησιν ἑξῆς πᾶσι, Eur. I.A. 341 ; Hel. 1182 ; ὡς δὴ πρόσρησις οὖσα τοῦ θεοῦ τῶν εἰσιόντων ἀντὶ τοῦ χαῖρε, Plat. Charm. 164d ; die Benennung, ὅσα ἠξίωται ταύτης τῆς προσρήσεως τοῦ εἶναι, Crat. 423d ; μιᾷ χρώμενοι προσρήσει τῇ τῆς ἀνδρείας, Polit. 306e ; Xen. Hier. 8.3.
πρόσρησις
πρόσ-ρησις, εως,
- an addressing, accosting, πρόσρησιν διδόναι τινί to accost him, Eur.; ἕνεκʼ ἐμῆς προσρήσεως to enable me to address thee, Eur.