προσπτύω

προσπτύω, fut. -πτύσω, but -πτύσομαι Luc. DMort. 6[20].2:—

• spit upon, τινι Thphr. Char. 19.11, Luc. l.c., etc.; π. τῇ ὄψει in his face, D.L. 2.75; πρὸς τὸ πρόσωπον Hyp. Fr. 98: rarely c. acc., π. τὸν Ζηνόθεμιν Luc. Symp. 33, cf. Plu. Luc. 18: abs., Id. Phoc. 36:—Pass., οἱ προσεπτυσμένοι ὑπὸ τῆς πτυάδος Philum. Ven. 16.4.
• • • 2 metaph., π. τῷ καλῷ Epicur. Fr. 512; ταῖς ἐκ πολυτελείας ἡδοναῖς ib. 181.
  • II trans., spit forth, ἰόν Hierocl. p.13 A.; [τὴν γλῶτταν] αὐτῷ D.L. 9.59; τὸ σωμάτιον ὅλον προσπτύσας τινὶ ἀπελθεῖν Arr. Epict. 3.24.71.

προσπτύω, (πτύω), anspucken, τινί, Luc. Asin. 56 ; Plut. Lucull. 18 ; auch übertr., ταῖς τοῦ σώματος ἡδοναῖς, non posse 3 ; vgl. πρ. τῷ καλῷ καὶ τοῖς κενῶς αὐτὸ θαυμάζουσιν, Epicur. bei Ath. XII.547a.

προσπτύω fut. -πτύσω -πτύσομαι

• • • 1to spit upon, τινί Theophr., Luc.
    • 2metaph., πρ. τῷ καλῷ: absol., προσπτύσας Plut.