προσσαίνω

προσσαίνω,

• fawn upon, coax, prop. of dogs, S. Fr. 1082, Arr. Cyn. 7.2; ταῖς κέρκοις Ph. 2.422: mostly metaph., οὐκ ἂν Ἀργείων τόδʼ εἴη φῶτα προσσαίνειν κακόν A. Ag. 1665 (troch.): c. dat., π. τοῖς συνδείπνοις Ath. 3.99e.
• • • 2 of things, please, τῶνδε προσσαίνει σέ τι; A. Pr. 835, cf. E. Hipp. 863.

προσσαίνω, anwedeln, eigtl. von schmeichelnden Hunden, Arr. Cyn. 7.2 ; übertr., schmeicheln, liebkosen, εἰ τῶνδε προσσαίνει σέ τι, Aesch. Prom. 837 ; φῶτα κακόν, Ag. 1650 ; Soph. frg. 929 u. B.A. 21.26 ; Eur. vrbdt auch τύποι σφενδόνης προσσαίνουσί με, Hipp. 863.

προσσαίνω Doric ποτι-σαίνω aor1 -έσηνα

• • • 1to fawn upon, properly of dogs; metaph., φῶτα προσσαίνειν κακόν Aesch.
    • 2of things, to please, like Lat. arridere, τινά Aesch., Eur.