προσφωνητικός
προσφων-ητικός, ή, όν,
- = προσφωνηματικός, only in Adv. -κῶς Eust. 1410.27.
προσφωνητικός, ή, όν, qui sert à interpeller, à apostropher, Rhét. 9, 284 W.
Étym. προσφωνέω.
προσφωνητικός, ή, όν, zurufend, bei der Anrede gebräuchlich, schicklich, Gramm.