προσφώνημα
προσφώνημα, that which is addressed to
προσφών-ημα, ατος, τό,
- that which is addressed to another, address, S. OC 891: pl., ib. 325, E. Alc. 1144.
προσφώνημα, ατος (τὸ)
1 parole, discours ou lettre qu’on adresse à qqn, Soph. O.C. 891 ; au plur. Eur. Alc. 1144 ||
2 celui à qui l’on adresse la parole, Soph. O.C. 325.
Étym. προσφωνέω.
1. manier van spreken:
2. toegesproken woord:
προσφώνημα, τό, Gegenstand der Anrede, auch Anrede, Benennung ; ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ ἥδιστα προσφωνήματα, Soph. O.C. 326 ; προσφωνημάτων κλύειν, Eur. Alc. 1147.
προσφώνημα, ατος, τό,
from προσφωνέω
- that which is addressed to another, an address, Soph., Eur.