πρόσχρησις
πρόσχρησις, use in addition
πρόσχρησις, εως, ἡ,
- use in addition, τοῦ ἡγεμονικοῦ M.Ant. 7.5, cf. Procl. Sacr. p.149 B.
πρόσχρησις, εως (ἡ) emploi d’une chose pour qqe usage, Lgn 27, 2 ; M. Ant. 7, 5.
Étym. προσχράομαι.
πρόσχρησις, ἡ, der Gebrauch wozu, Longin. sublim. 27.2 ; M.Anton. 7.5.