πρόσχωσις
πρόσχωσις, a bank
πρόσχωσις, εως, ἡ,
- = πρόσχωμα Ι, αἱ νῆσοι . . τῆς π. σύνδεσμοι γίγνονται Th. 2.102; πᾶσα [Αἴγυπτος] . . π. οὖσα τοῦ Νείλου Arist. Mete. 351b30, cf. 352a4, 353a2, Str. 1.2.30, BGU 656.7 (ii A.D.).
- 2 process of silting up, Str. 1.2.29: pl., Id. 7.3.6.
- II mound raised against a place, Th. 2.77.
- 2 ramp of earth, π. [τῷ βωμῷ] κατὰ πρανοῦς γενομένης J. AJ 4.8.5, cf. PRein. 52b. 26 (iii A.D.).
πρόσχωσις, εως (ἡ)
1 atterrissement, Thc. 2, 102 ; Arstt. Meteor. 1, 14, 8, etc. ||
2 chaussée, terrasse, Thc. 2, 77.
Étym. προσχώννυμι.
πρόσχωσις, ἡ, das Hinzuschütten, bes. Anschwemmung, durch den angesetzten Schlamm eines Flusses, τοῦ Ἀχελῴου, Thuc. 2.102, u. Sp.
πρόσχωσις, εως,
- I= πρόσχωμα, Thuc.
- IIa bank or mound raised against a place, Thuc.