πτίσσω
πτίσσω, to winnow: to peel
πτίσσω, Pherecr. 183, Ar. Fr. 339, Att. πτίττω ib. 271 (prob. l.), Luc. Herm. 79, v.l. in Pherecr. l.c.: aor. ἔπτῐσα Hdt. 2.92:—Pass., aor. ἐπτίσθην Gp. 12.23.2, (περι-) Thphr. HP 4.4.10: pf. ἔπτισμαι Hp. VM 14, Arist. HA 595b10:—
- winnow grain, Hp. l.c. (Pass.), Pherecr. l.c., etc.; πτισσουσῶν ᾠδή the song of women winnowing, Ar. Fr. 339.
- II bray in a mortar, τὸ ἐκ μέσου τοῦ λωτοῦ Hdt. l.c., cf. D.L. 9.59, Luc. l.c. (Cf. Lat. pinso, Skt. pináṣṭi ‘pound’.)
πτίσσω (f. inus., ao. ἔπτισα [ῐ], pf. inus. ; pass. pf. ἔπτισμαι) piler, d’où :
1 monder de l’orge ou du grain, Hpc. V. med. 9 ; Ar. fr. 323 ; Phérécr. (Com. fr. 2, 345) ||
2 broyer, concasser, écraser, Hdt. 2, 92 ; DL. 9, 59 ; Luc. Herm. 79 ||
➳ Att. πτίττω, Luc. l. c.
Étym. R. indo-europ. *(t)pis-, écraser, piler ; cf. lat. pīnsere, pistor.
πτίσσω, fut. πτίσω, perf. pass. ἔπτισμαι, Gerste und andere Körner durch Stampfen entülsen, schroten auf der Mühle, Arist. u. Folgde ; Luc. Hermot. 79 ; übh. zerstampfen, zerschroten, Her. 2.92 ; Diogen. L. epigr. (VII.133). – Das alte Stammwort scheint ΠΙΣΣΩ zu sein, das lat. pinso, piso, davon πίτυρον.
πτίσσω πυθμένα πτίξεις (nullo sensu codd.: πτάξεις coni. Edmonds: ποθʼ ἥξεις Wil.) fr. 207.
πτίσσω
- to winnow: to peel or to bray in a mortar, Hdt.