πτοαλέος Save Bailly 2024 Pape πτοαλέος, épq. πτοιαλέος, α, ον [ᾰ] effrayé, craintif, Opp. H. 3, 41. Étym. πτόα. πτοαλέος, auch πτοιαλέος, gescheucht, in Furcht gesetzt u. übh. in heftiger Bewegung, Opp. Hal. 3.431.