πτόησις
πτόησις, passionate excitement
πτό-ησις, or πτοίησις (so in Pl.), εως, ἡ,
- vehement emotion or excitement, Pl. Prt. 310d; περί τι Id. Smp. 206d; ἡ τοῦ σώματος π. Id. Cra. 404a, cf. Arist. GA 774a5 (dub.), Clearch. (?) ap. Ath. 15.670c, Agatharch. 5, Ph. 1.509; μὴ φοβούμεναι μηδεμίαν πτόησιν 1 Ep.Pet. 3.6.
πτόησις, εως (ἡ)
1 stupeur, épouvante, Arstt. G.A. 4, 5, 9 ||
2 mouvement violent de l’âme, passion, Cléarq. (Ath. 670c) ; Plat. Prot. 310d, Conv. 206d, Crat. 404a ; Plut. M. 1026c.
Étym. πτοέω.
πτόησις, ἡ, auch πτοίησις, das Scheuchen, Erschrecken, in heftige Bewegung u. Leidenschaft Setzen (?). – Heftige Bewegung, Leidenschaft, ἔχοντες τὴν τοῦ σώματος πτόησιν καὶ μανίαν, Plat. Crat. 404a ; περί τι, Symp. 206d (v.l. ποίησις); vgl. Prot. 310d ; Brunst, Arist. gen. anim. 4.5.
Strong 4423
1, I Mac 3:25 R*;]
a fluttering, excitement, caused by any emotion, but esp. by fear, hence, terror: φοβεῖσθαι πτόησιν, to be afraid with (cogn. acc.) or of any terror (v. ICC, in l.): I Pe 3:6.†
πτόησις
πτοέω
- passionate excitement, Plat.