πτερόφοιτος
πτερό-φοιτος, v. πτεροφύτωρ.
πτερό·φοιτος, ος, ον, qui va avec des ailes, qui vole, Poèt. (Plat. Phædr. 252b).
Étym. πτ. φοιτάω.
πτερόφοιτος, mit Flügeln gehend, ἀνάγκη, fliegend, poet. bei Plat. Phaedr. 252c, wo Heindorf u. Bekker πτεροφύτωρ, Flügel erzeugend, vorziehen.