πυρακτόω
πυρακτόω, to harden in the fire; strike with a weapon of that quality
πῠρακτ-όω,
- = πυρακτέω I, harden in the fire, βέλη, ξύλα, Plu. QConv. 2.624b, Amat. 762b; ξύλα, τόξα, βέλη πεπυρακτωμένα, D.S. 3.25, Str. 17.2.3, Scyl. 112; πυρακτωθεὶς τὸν μηρόν wounded by such a weapon, dub.l. in Luc. Tox. 55; πεπυρακτῶσθαι, opp. ἐψύχθαι, S.E. M. 10.164, 165.
- 2 heat a cautery-iron, in Pass., Leonid. ap. Paul.Aeg. 6.44, Gal. 14.280.
- II metaph. in Pass., to be inflamed, ζήλῳ Hld. 2.9.
πυρακτόω-ῶ [ῠ] mettre en feu, d’où :
1 faire brûler, acc. Plut. M. 624b ; au pass. brûler, fig. Hld. 2, 9 ||
2 faire rougir au feu, Gal. 14, 280 ||
3 faire durcir au feu (un trait, un javelot, etc.) Plut. M. 762b ; DS. 3, 25 ; Str. 822 ; d’où au pass. être blessé par un trait durci au feu, Luc. Tox. 55.
Étym. π. ἀκτός, vb. d’ἄγω.
πυρακτόω, = πυρακτέω ; τὰ βέλη πυρακτώσας, Plut. Symp. 1.6.2 ; Strab. 3.5.1 im perf. pass., wie DS. 3.25 ; Luc. Tox. 55, πυρακτωθείς. Bei S.Emp. adv.phys. 2.165 ist πεπυρακτωμένον Ggstz von ἐψυγμένον.