σαρκοδακής
σαρκοδακής, biting
σαρκο-δᾰκής, ές, (δάκνω)
- biting or eating flesh, βίος Orph. Fr. 292.
σαρκο·δακής, ής, ές [ᾰ] qui déchire (litt. qui mord) la chair, Orph. fr. 12, 2.
Étym. σ. δάκνω.
σαρκοδακής, ές, Fleisch beißend, essend, Orph. bei S.Emp. adv.rhett. 31.