σκάλοψ
σκάλοψ, the digger
σκάλοψ [ᾰ], οπος, ὁ,
- = σπάλαξ, Ar. Ach. 879: Phot. cites σκάλωψ (σκάλοψ?) from Cratin. 93.
σκάλοψ, οπος (ὁ) [ᾰ] taupe, Crat. (Com. fr. 2, 70) ; Ar. Ach. 879.
Étym. pré-grec, var. ou métath. de σπάλαξ ; rapprochement avec σκάλλω 1 par étym. populaire « l’animal fouisseur ».
σκάλοψ, οπος, ὁ, der Maulwurf, eigtl. der Schaufler, Gräber (σκάλλω); Ar. Ach. 844, Schol. σπάλακες ; Cratin. bei Phot.
σκάλοψ, οπος,
σκάλλω
- the digger, i. e. the mole, Ar.