σκαλεύω
σκαλεύω, to stir, poke
σκᾰλ-εύω,
- = σκάλλω, stir, poke, ἄνθρακας Ar. Pax 440; πῦρ μαχαίρᾳ μὴ σ., i.e. donʼt provoke an angry man, Pythag. prov. in Arist. Fr. 197, cf. Plu. Num. 14, Luc. VH 2.28, D.L. 8.17; σ. τὰ ὦτα, τὸ οὖς, Arist. Pr. 960b35, 961a37: abs., of poultry, scratch, Plu. Curios. 2.516d: prov., αἰγὸς τρόπον μάχαιραν ἐσκάλευσά <μοι>, i. e. I have unearthed the weapon for my own destruction, Com.Adesp. 47 D.
σκαλεύω [ᾰ] fouir, fouiller, acc. Arstt. Probl. 32, 6 et 13 ; Plut. M. 516d ; σκ. ἄνθρακας, Ar. Pax 440, ou πῦρ, Pythag. (DL. 8, 17); Plut. Num. 14 ; Luc. V.H. 2, 28, tisonner, attiser du charbon ou du feu.
Étym. σκάλλω 1.
σκαλεύω, = σκάλλω, behacken ; ἄνθρακας, scharren, schüren, Ar. Pax 432, vom Schol. ζωπυρεῖν erkl.; πῦρ μαχαίρᾳ, Luc. V.H. 2.28 ; vgl. Plut. ed.lib. 17.
σκαλεύω
σκᾰλεύω,
- to stir, poke, ἄνθρακας Ar., Luc. = σκάλλω