στεῖρος
στεῖρος, barren
στεῖρος, ον E. Andr. 711,
- barren, of females, ἣ στεῖρος (v.l. for στερρὸς (B)) οὖσα μόσχος E. l.c.; εὐνούχους στείρους Man. 1.125.
στεῖρος, adj. f. c. στεῖρα 2, en parl. d’animaux, Eur. Andr. 711 ; masc. en parl. d’eunuques, Man. 1, 125 (cf. στεῖρα 2).
στεῖρος, (στερρός, eigtl. starr, steif, vgl. στέριφος), bei Eur. Andr. 712 auch 2 Endgn, hart, vom unergiebigen Erdboden, auch von Menschen u. Tieren, unfruchtbar, Hom. nur im tom., στεῖραν βοῦν ῥέξειν, Od. 10.522, 11.30, vgl. 20.186, der abweichende Akzent zu bemerken, 86. auch nur im fem., von unfruchtbaren Frauen.
στεῖρος, ον,
= στερρός II
- barren, Lat. sterilis, Eur.