στιχαοιδός
στιχαοιδός, one who sings verses, poet
στῐχ-ᾰοιδός, ὁ,
- one who sings verses, poet, APl. 16.316 (Michaelius).
στιχ·αοιδός, οῦ (ὁ) [ῐ] qui chante des vers, poète, A. Pl. 316.
Étym. *στίξ, ἀοιδός.
στιχαοιδός, ὁ, der Verszeilen Singende, der Dichter, Michael. gramm. ep. (Plan. 316).
στιχαοιδός
(ῐ), ὁ,
- one who sings verses, a poet, Anth.