στίχινος
στίχινος, of lines
στῐχ-ῐνος, η, ον,
- of lines or verses, σ. θάνατος of one who was rhymed to death, AP 11.135 (Lucill.).
στίχινος, η, ον [ῐῐ] qui concerne les vers : στ. θάνατος, Anth. 11, 135, mort causée par de mauvais vers.
Étym. στίχος.
στίχινος, von Reihen, Zeilen od. Versen ; θάνατος στίχινος, der Verstod, Lucill. 78 (XI.135).
στίχινος
στίχῐνος, η, ον
στίχος
- of lines or verses, στ. θάνατος of one who was rhymed to death, Anth.