συγχριστέον
συγχριστέον, one must anoint
συγ-χριστέον,
- one must anoint, Herod.Med. in Rh.Mus. 58.92, Archig. ap. Aët. 6.39, Alex.Trall. 1.15.
συγχριστέον, vb. de συγχρίω, A. Tr. 1, p. 28.