συγχρονέω
συγχρονέω, to be contemporary with
συγχρον-έω,
- to be contemporary with, τινι Erot. p.5 N., Iamb. Protr. 21, Theol.Ar. 40, Suid. s.v. Φερεκύδης; of several persons, to be contemporaries, Ath. 13.599c.
- 2 Astron., take the same time in rising with, Ptol. Alm. 1.16; cf. sq. [συγχρονίζω] II.3.
- II abs., to be contemporaneous, Diog.Oen. 26:—Med., to be in the same tense, A.D. Synt. 205.1.
συγχρονέω-ῶ :
1 être contemporain de, dat. Clém. 382 ; abs. Ath. 599c ||
2 employer au même temps, t. de gr. Dysc. Synt. 205, 1.
Étym. σύγχρονος.
συγχρονέω, = συγχρονίζω ; Ath. XIII.599c ; ῥῆμα συγχρονούμενον, ein Verbum in gleichem Tempus, Apoll. synt. p. 205 Bekker.