συνήκοος
συνήκοος, hearing together
συνήκοος, ον, (ἀκοή)
- hearing together, οἱ σ. τῶν λόγων Pl. Lg. 711e; τῷ κορυφαίῳ σ. as able to hear as the first, Plu. QConv. 2.678e.
συνήκοος, οος, οον :
1 qui entend ou écoute avec, gén. Plat. Leg. 711e ; Plut. Num. 20, Pyrrh. 5 ||
2 qui prête l’oreille à, qui obéit à, dat. Plut. M. 678d.
Étym. συνακούω.
συνήκοος, mithörend ; τῶν λόγων, Plat. Legg. IV.711e ; τῷ κορυφαίῳ, im Stande den Chorführer mitzuhören, Plut. Symp. 5.5.1, u. öfter.