σύνηλυς
σύνηλυς, convenae
σύνηλῠς, ῠδος, ὁ, ἡ, in pl.,
- convenae, Gloss.
σύνηλυς, υδος (ὁ, ἡ) [ῠδ] qui vient avec, qui se rassemble, Nonn. Jo. 2, 65, etc.
Étym. συνελεύσομαι.
σύνηλυς, υδος, ὁ, ἡ, mitgehend, zusammenkommend, Sp., wie Nonn.