συνόμευνος
συνόμευνος, bedfellow
συνόμευνος, ὁ, ἡ,
- bedfellow, AP 3.3 (Inscr. Cyzic.), IG 14.2117 (Rome), 12(5).310 (Paros): fem. συνομβρ-ομευνίς, ίδος, ἡ, Supp.Epigr. 6.796 (Cappadocia, iii A.D.).
συν·όμευνος, ος, ον, compagnon ou compagne de lit, d’où époux, épouse, Anth. 3, 3 ; App. 244, 384.
Étym. σύν, ὅμευνος.
συνόμευνος, ὁ, ἡ, Bettgenosse, Ep.adesp. 707, 721b (APP 384, 244).