συστρατιώτης
συστρατιώτης, a fellow-soldier
συστρᾰτιώτης, ου, ὁ,
- fellow-soldier, X. An. 1.2.26, Pl. R. 556c, Arist. EN 1159b28, OGI 218.45 (pl., Ilium, iii B.C., συσστ-), PTeb. 793 iv 22 (pl., ii B.C., συνστ-), Ep.Phil. 2.25: c. gen., τὸν ἑαυτῶν σ. Sammelb. 7456 (Ptolemaic, συνστ-), cf. Ostr. 1535 (ii B.C., συνστ-):—fem. συστρᾰτι-ῶτις, ιδος, metaph., Them. Or. 15.197c; τύχῃ σ. χρῆσθαι J. BJ 6.9.1.
συ·στρατιώτης, ου (ὁ) [ᾰ] compagnon d’armes, Xén. An. 1, 2, 26 ; Hell. 2, 4, 20 ; 5, 3, 17 ; Plat. Rsp. 556c ; Arstt. Nic. 8, 9, 1.
συστρατιώτης, Mitsoldat, Kriegsgefährte ; Plat. Rep. VIII.556c ; Xen. u. Sp., wie Luc. Mort. D. 29.1.
συστρατιώτης
συ-στρᾰτιώτης, ου, ὁ,
- a fellow-soldier, Lat. commilito, Xen., etc.