συστηματικός
συστηματικός, of or like an organized whole, systematic
συστημ-ᾰτικός, ή, όν,
- of or like an organized whole, systematic, Plu. Mus. 2.1142f, S.E. M. 7.41, Anon. in Tht. 15.6; σ. μέτρα forming a complete system, Heph. Poëm. 3, etc.; cf. σύστημα 7.
- 2 constitutive, μονάς Anatol. ap. Theol.Ar. 8.
- II σ. ἀνωμαλία, of the pulse, opp. κατὰ μίαν πληγήν, Gal. 8.502, 9.279; of the breathing, Id. 7.800.
συστηματικός, ή, όν [ᾰ]
I qui forme un tout, qui repose sur un ensemble de principes, Sext. M. 7, 41 ||
II t. techn. :
1 t. de métr. qui forme un tout, un ensemble (v. σύστημα) Héph. p. 111, 11, etc. ||
2 t. de mus. qui concerne les accords, Plut. M. 1142f ||
3 t. de méd. continu, fréquent, en parl. du pouls, Gal.
Étym. σύστημα.
συστηματικός, ή, όν,
1) zu einem Ganzen verbunden, im Ggstz von ἁπλοῦς, S.Emp. adv.log. 1.41 ; geordnet, in ein Lehrgebäude einer Kunst, Wissenschaft gebracht, systematisch.
2) bei sp. Aerzten = angehäuft ; bes. vom Pulse, σφυγμὸς συστηματικός, gedrängter Pulsschlag.
1) zu einem Ganzen verbunden, im Ggstz von ἁπλοῦς, S.Emp. adv.log. 1.41 ; geordnet, in ein Lehrgebäude einer Kunst, Wissenschaft gebracht, systematisch.
2) bei sp. Aerzten = angehäuft ; bes. vom Pulse, σφυγμὸς συστηματικός, gedrängter Pulsschlag.