τέτρωρος
τέτρωρος, ον, contr. for τετράορος (q.v.).
τέτρωρος, ος, ον, attelé de quatre chevaux, Eur. Hipp. 1229, Alc. 486, I.A. 214, Hec. 860 ; subst. τὸ τέτρωρον :
1 attelage de quatre chevaux, El. N.A. 1, 36 ||
2 partie de l’os astragale, Gal.
Étym. contr. de τετράορος.
τέτρωρος, zsgzn statt τετράορος ; ὄχος, Eur. Hipp. 1229 ; ἅρμα, Alc. 486 ; τὸ τέτρωρον, Ael. N.A. 1.36.
τέτρωρος
τέτρ-ωρος, ον,
contr. for τετράορος.