τήλιστος
τήλιστος, farthest, most remote
τήλιστος, η, ον, (τηλοῦ) Sup. without Posit. or Comp.,
- farthest, most remote, Parth. Fr. 8 (-ίτων codd. St. Byz.), v.l. (ap. Eust.) for τρίλλιστος in D.P. 485: neut. τήλιστα as Adv., farthest, Orph. A. 181; cf. τηλωπός I.
τήλιστος, η, ον, très éloigné, le plus éloigné, DP. 485 ; Parth. fr. 8 ; adv. τήλιστον ou τήλιστα, Orph. Arg. 179, 1186, très loin, le plus loin.
Étym. sup. de τηλοῦ ou de τῆλυ.
τήλιστος, einzeln stehender superl. zu τηλοῦ, der Fernste ;
• adv. τήλιστον u. τήλιστα , in weitester.
• adv. τήλιστον u. τήλιστα , in weitester.