ταναίμυκος
ταναίμυκος, far-bellowing
τᾰναίμῡκος, ον,
- far-bellowing, βοῦς AP 6.116 (Samus).
ταναί·μυκος, ος, ον [ᾰυ] aux mugissements prolongés, Anth. 6, 116.
Étym. ταναός, μυκάομαι.
ταναίμυκος, weithin od. sehr brüllend, Sam. 2 (VI.116).
ταναίμυκος
τᾰναί-μῡκος, ον,
- far-bellowing, Anth.