ταναηχέτα Save Bailly 2024 Pape τανα·ηχέτα, αο [ᾰᾰᾰ] adj. m. au retentissement prolongé, Opp. C. 2, 144. Étym. ταναός, ἦχος. ταναηχέτα, poet. statt. παναηχέτης, weit schallend, brausend, πόντος, Opp. Cyn. 2.144, l.d.