τανηλεγής

τᾰνηλεγής, ές,

• perh. bringing long woe, epith. of death, μοῖρα τανηλεγέος θανάτοιο Od. 2.100, etc.; δύο κῆρε τ. θ. Il. 8.70; κὴρ . . τ. θ. Od. 11.171, Tyrt. 12.35. Adv. τανηλεγέως Supp.Epigr. 1.450 (Phrygia). (Apparently a compd. of ἄλγος (ἀλέγω) like δυσηλεγής.)

τανηλεγής, ές, lang hinlegend, lang ausstreckend ; bei Hom. oft als Beiwort des Todes ; μοῖρα τανηλεγέος θανάτοιο, Od. 2.100 u. öfter ; Κὴρ ταν. θαν., 11.171, wie Il. 8.70, 22.210 ; offenbar von der sinnlichen Erscheinung, daß die Glieder des Sterbenden ausgereckt werden ; also nicht = in langen Schlaf bringend.

τανηλεγής

[ταναός + ἀλεγ- as in ἀλεγεινός.]

Bringing long woe.

Epithet of death Il. 8.70=Il. 22.210: Od. 2.100=Od. 3.238=Od. 19.145=Od. 24.135, Od. 11.171 = 398.

τανηλεγής , gen. έος: doubtful word, epith. of θάνατος, anciently interpreted prostrating, laying stretched out at length (of a corpse); acc. to some moderns, from ἄλγος, long-lamented.

τανηλεγής τᾰνη-λεγής, ές ταναός, λέγω

• laying one out at length, epith. of death, Hom.