ταναήκης
ταναήκης, with long point
τᾰνᾰ-ήκης, ες, (ἀκή)
- with long point or edge, ταναήκεϊ χαλκῷ, of a sword or spear, Il. 7.77, 24.754; of an axe, 23.118.
- II tall, σχοῖνος Opp. H. 4.53; Ἄλπεις Orph. A. 1126. (τανυήκης is freq. v.l.)
τανα·ήκης, ης, ες [ᾰᾰ]
1 allongé et aigu, allongé en pointe, en parl. d’une arme, Il. 7, 77 ; 24, 754 ; particul. tranchant, en parl. d’une hache, Il. 23, 118 ||
2 p. ext. allongé, Opp. H. 4, 53 ; Orph. Arg. 1124.
Étym. ταναός, ἀκή.
ταναήκης, ες, mit langer Spitze, Schneide ; χαλκός, Il. 7.77 ; vom Beil, 23.118 ; vom Schwert, 24.254, Od. 4.257 ; übh. spitzig. Von den Alpen, Orph. Arg. 1131, lang gestreckt, ausgedehnt, wie von ἥκω. S. τανυήκης.
ταναήκης
[ταναός + *ἀκή, point, edge. Cf. τανυήκης.]
With slender or tapering point.
Epithet of spears Il. 7.77, Il. 24.754.
Having a fine edge, sharp.
Epithet of an axe Il. 23.118.
In one of these senses as epithet of a piercing or cutting weapon not clearly defined: χαλκῷ Od. 4.257. ταναός ταρφέες
ταναήκης , ες: with long edge or point, sword or spear, axe, Il. 23.118.
ταναήκης
τᾰνα-ήκης, ες
ἀκή
- with long point or edge, Il.