ταπεινότης
ταπεινότης, lowness
τᾰπεινότης, ητος, ἡ,
- lowness of position, etc., ταπεινότητος εἵνεκα Hdt. 4.22; τ. τῆς χώρας D.S. 1.31; τῆς μήτρας Placit. 5.14.2.
- 2 of condition, low estate, abasement, Th. 7.75; εἰς τοσαύτην τ. καταστῆσαι Isoc. 4.118, cf. D. 10.74, Men. 531.12, LXX Si. 13.20, Phld. D. 1.11.
- 3 lowness of spirits, dejection, σιωπήν τε καὶ τ. X. HG 3.5.21.
- 4 in moral sense, baseness, vileness, Pl. Plt. 309a; joined with μικροψυχία, Arist. Rh. 1384a4.
- 5 of style, meanness, Quint. Inst. 8.3.48.
ταπεινότης, ητος (ἡ) [ᾰ]
1 manque d’élévation, particul. petite taille, Hdt. 4, 22 ; sol bas, DS. 1, 31 ||
2 p. anal. basse condition, humilité, Thc. 7, 75 ; Isocr. 65b ||
3 abattement, découragement, pusillanimité, Xén. Hell. 3, 5, 21 ||
4 en mauv. part, bassesse de caractère, de sentiments, Plat. Pol. 309a ; joint à μικροψυχία, Arstt. Rhet. 2, 6, 10 ; à ἀδοξία, Dém. 151, 9.
Étym. ταπεινός.
1. fysiek laagheid, lage positie:
2. van status onbelangrijkheid, onbeduidendheid:
3. van moraal neerslachtigheid:
4. moreel, van karakter laagheid, laag-bij-de-grondsheid:
ταπεινότης, ητος, ἡ, Niedrigkeit, Kleinheit, Her. 4.22 ; bes. übertr., Niedergeschlagenheit, Kleinmut ; Demut, Bescheidenheit, Ggstz λαμπρότης καὶ αὔχημα, Thuc. 7.75 ; εἰς τοσαύτην ταπεινότητα καθιστάναι, Isocr. 4.118 ; ἐν ἀμαθίᾳ καὶ ταπεινότητι πολλῇ κυλινδούμενος, Plat. Polit. 309a ; Xen. Hell. 3.5.21.
ταπεινότης
from τᾰπεινός
τᾰπεινότης, ητος, ἡ,
- 1lowness of stature, Hdt.
- 2of condition, low estate, abasement, Thuc., Isocr.
- 3lowness of spirits, dejection, Xen.
- 4in moral sense, baseness, vileness, Plat.