τετράδυμος
τετράδυμος, fourfold
τετράδῠμος [ᾰ], ον,
- fourfold, Opp. C. 2.181; τ. τίκτειν to bear four at a birth, Str. 15.1.22. (Cf. δίδυμος, τρίδυμος, ἑπτάδυμος.)
τετράδυμος, ος, ον [ᾰῠ] quadruple, quatre à la fois, Opp. C. 2, 181.
Étym. τετρα, -δυμος.
τετράδυμος, vierfaltig, vierfach, nach δίδυμος gebildet, Opp. Cyn. 2.181.