τετραγωνισμός
τετραγωνισμός, squaring, quadrature
τετρᾰγων-ισμός, ὁ,
- squaring, quadrature, Arist. de An. 413a17; of the circle, Id. Cat. 7b31, SE 171b15; ἐν τ. τὰ αὑτοῦ ἔχει in the form of a square plot of land, PEnteux. 66.6 (iii B.C.).
τετραγωνισμός, οῦ (ὁ) [ᾰ] quadrature, Arstt. An. 2, 2, 2 ; Plut. M. 607e ; en parl. du cercle, Arstt. An. post. 1, 9, 1 ; Soph. el. 11, 3.
Étym. τετραγωνίζω.
τετραγωνισμός, ὁ, das Viereckigmachen, die Quadratur, ὁ ἐπὶ τῶν τμημάτων, Arist. phys. 1.2.