τετράθυρος
τετράθυρος, with four doors
τετρᾰ-θῠρος, ον,
- with four doors or openings, Arist. HA 628a13, Callix. 1; κιβωτός prob. l. in IG 1(2).330.2.
τετρά·θυρος, ος, ον [ᾰῠ] à quatre portes, Arstt. H.A. 9, 41, 5 ; Callix. (Ath. 205b).
Étym. τ. θύρα.
τετράθυρος, mit vier Türen, Arist. H.A. 9.41.