τετράκερως
τετράκερως, four-horned
τετρά-κερως (ᾰ), ων,
- = foreg., ἔλαφος App.Anth. 1.95; ὄϊς Opp. C. 2.378.
τετρά·κερως, ως, ων, gén. ωτος [ᾰ] à quatre cornes, Anth. App. 1, 95 ; Opp. C. 2, 378 ||
➳ Acc. sg. τετράκερων, Anth. l. c. ; acc. pl. τετράκερως, El. N.A. 17, 10.
Étym. τ. κέρας.
τετράκερως, mit vier Hörnern ; ἔλαφος, Ep.adesp. 166a (APP 319); Opp. Cyn. 2.378.
τετράκερως
τετρά-κερως, ων,
κέρας
- four-horned, Anth.