τραχέως
τρᾱχέως, v. τραχύς II.
τραχέως [ᾱ] adv. avec âpreté ou rudesse, au propre, en parl. d’un chien qui aboie, Plut. Arat. 8 ; fig. τρηχέως περιέπεσθαι, Hdt. 2, 64 ; 5, 1 et 81, etc. être durement traité ; τραχέως ἀποκρίνεσθαι, Plut. Phoc. 21, répondre brusquement ; τραχέως φέρειν, Plut. Lys. 15, être entêté ; τραχέως ἔχειν, Isocr. 33d, être rude ||
Cp. τραχυτέρως, Plat. Clit. 406d ; ou -ύτερον, Isocr. 38c, etc. ; Plut. Phoc. 30, etc. ; sup. -ύτατα, Hdt. 8, 27 ||
➳ Ion. τρηχέως, Hdt. ll. cc. ; sup. τρηχύτατα, Hdt. l. c.
Étym. τραχύς.