τριετής
τρι·ετής, ής, ές, gén. έος-οῦς :
1 qui dure trois ans, Hdt. 1, 199 ; Plat. Leg. 954d ||
2 âgé de trois ans, Arstt. H.A. 5, 14, 16 ; τὸ τριετές, Plat. Leg. 794a, âge de trois ans ||
3 qui revient tous les trois ans, Orph. H. 53, 5.
Étym. τρ. ἔτος.
τριετής, ές, Her. 1.199, auch τριέτης, ὁ, dreijährig, drei Jahre lang, Plat. Legg. XII.954d u. öfter;
• adv. τρίετες , drei Jahre lang, Od. 2.106, 13.377 ; vgl. Jacobs AP p. 251.
• adv. τρίετες , drei Jahre lang, Od. 2.106, 13.377 ; vgl. Jacobs AP p. 251.