φιλόγελως

φῐλό-γελως, ὁ, ἡ, gen. ωτος,

• laughter-loving, Παρθένος Νίκη Men. 616: acc. pl. φιλογέλωτας Pl. R. 388e, cf. Arist. Rh. 1389b10; ἐναντίον τὸ ὀδυρτικὸν τῷ φιλογέλωτι ib. 1390a24:— also acc. sg. φιλόγελων Jul. Caes. 308d (but dat. -γέλωτι Id. Mis. 346a): gen. sg. neut. φιλόγελω Philostr. VS 1, 21.5; nom. pl. φιλόγελω (leg. -γελῳ) Att. for φιλογέλωτες acc. to Moer. p.385 P.: acc. pl. φιλόγελως Thphr. Fr. 124.
• • II as Subst., jest-book, title of work by Hierocles.

φιλόγελως, ωτος, ὁ, das Lachen liebend, gern lachend ; φιλογέλωτας Plat. Rep. III.388e ; Ggstz ὀδυρτικός, Arist. rhet. 2.13 ; Sp., wie Alciphr. 3.43 ; φιλόγελως ὄντας Ath. VI.261c.

φιλόγελως

• laughter-loving, Plat., Arist.