φιλόψυχος
φιλόψυχος, loving one’s life, cowardly, dastardly, faint-hearted
φῐλόψῡχ-ος, ον,
- loving oneʼs life, with collat. sense of cowardly, faint-hearted, γυνή E. Hec. 348, cf. M.Ant. 10.8; δειλὸν δʼ ὁ πλοῦτος καὶ φ. κακόν E. Ph. 597 (troch.). Adv. -χως Poll. 3.137; φ. ἔχειν Chor. 35.139 p. 429 F.-R.
- II loving menʼs lives or souls, δέσποτα φιλόψυχε LXX Wi. 11.26.
φιλό·ψυχος, ος, ον [ῐῡ] qui aime la vie, qui tient à la vie, Spt. Sap. 11, 26 ; Sir. 2, 23, etc. ; d’où lâche, poltron, Eur. Hec. 348, Ph. 597 ; M. Ant. 10, 8.
Étym. φ. ψυχή.
φιλόψυχος, [ῡ], sein Leben liebend, schonend, dah. furchtsam, feig ; γυνή Eur. Hec. 348, vgl. Phoen. 597.
• Adv. φιλοψύχως , Sp.
• Adv. φιλοψύχως , Sp.
φιλόψυχος
φῐλό-ψῡχος, ον,
ψυχή
- loving oneʼs life, cowardly, dastardly, faint-hearted, Eur.