φοῖβος
φοῖβος, bright, radiant
φοῖβος, η, ον (accented φοιβάν in B. 12.139 Pap.):—
- pure, bright, radiant, ὕδωρ Hes. Fr. 274, Lyc. 1009; ἡλίου φοίβῃ φλογί A. Pr. 22; αἴγλα B. l.c.
- II as pr. n., Φοῖβος, ὁ, Phoebus, i.e. the Bright or Pure, an old epith. of Apollo, Φ. Ἀπόλλων Il. 1.43, al.; rarely inverted, Ἀπόλλων φοῖβος 20.68, Hes. Fr. 194: then alone as pr. n., Il. 1.443, Alcm. 61, etc.
- 2 prophet, BCH 55.85 (Panamara).
φοῖβος, η, ον, clair, brillant, en parl. de flamme, Eschl. Pr. 22 ; ou d’eau, Hés. fr. 78 Gaisford ; Lyc. 1009, etc.
Étym. Étymol. inconnue ; cf. le suiv.
φοῖβος, rein, klar, leuchtend, glänzend ; ἡλίου φοίβη φλόξ Aesch. Prom. 22 ; φοῖβον ὕδωρ Hes. frg. 78 ; Lycophr. 1009. – S. Φοῖβος.
φοῖβος, η, ον
prob. from φάος
- Ibright, radiant, Aesch.
- IIas prop. n., Φοῖβος, Phoebus, i. e. the bright or pure: Hom. commonly joins Φοῖβος Ἀπόλλων, but also has Φοῖβος alone.