χαρμονή
χαρμονή, a joy
χαρμονή, ἡ,
- = χάρμα I, joy, delight, esp. in pl., τέρφιν παλαιᾶν χαρμονᾶν E. Ph. 317 (lyr.), cf. Ion 1379, HF 384 (lyr.), 742 (lyr.).
- II = χάρμα II, joy, delight, S. Aj. 559; also found in Prose, [βίον] ἄλυπόν τε καὶ ἄνευ χαρμονῶν Pl. Phlb. 43c; ὑπὸ τῆς χαρμονῆς X. Cyr. 1.4.22, cf. LXX Jb. 3.7, al., Plu. Suav. 2.1098c, Jul. Or. 2.56a.
χαρμονή, ῆς (ἡ) joie, plaisir, Soph. Aj. 559 ; Eur. Ph. 316 ; Xén. Cyr. 1, 4, 22 ; Plut. M. 1098c ; au pl. Eur. Ion 1379, H.f. 384, 742 ; Plat. Phil. 43c.
Étym. χαίρω.
χαρμονή, ἡ, = χαρμοσύνη, Freude, Lust, Wonne ; Soph. Aj. 556 ; πῶς τέρψιν παλαιᾶς λάβω χαρμονᾶς Eur. Phoen. 321 ; u. plur., χαρμοναὶ δακρύων ἔδοσαν ἐκβολάς Herc.Fur. 742, vgl. 384, Ion 1379 ; in Prosa einzeln, ὃν βίον ἄλυπόν τε καὶ ἄνευ χαρμονῶν ἔφαμεν εἶναι Plat. Phil. 43c, Xen. Cyr. 1.4.22.
χαρμονή, ἡ,
= χάρμα 1
- Ia joy, Eur.; pl. joys, delights, Eur.
- II= χάρμα II, joy, delight, Soph., Xen.