χειμών

χειμών, ῶνος, ὁ, (χεῖμα)

• winter, χειμῶνος δυσθαλπέος ὅς ῥά τε ἔργων ἀνθρώπους ἀνέπαυσεν Il. 17.549; χειμῶνι in winter, 21.283; ἐν χειμῶνι Pi. I. 2.42, A. Ag. 969, X. Mem. 4.3.8; ἐν τῷ χ. Id. Cyr. 8.8.17; χειμῶνος ὥρᾳ And. 1.137; also χειμῶνος in winter-time, X. Mem. 3.8.9, Pl. R. 415e; χ. μέσου in mid-winter, Ar. Fr. 569.1; τοῦ χ. in the course of the winter, Th. 7.31; τοῦ αὐτοῦ χ. Id. 8.30; διὰ χειμῶνος, διὰ τοῦ χ., Pl. Ti. 74c, X. HG 3.2.9; χειμῶνα during winter, S. OT 1138 (v.l. χειμῶνι) ; τὸν χ. during the winter, Hdt. 3.117, X. HG 1.4.1; τὸν δεινὸν χ. Id. An. 7.6.9; τὸν χ. ὅλον Ar. Fr. 345; ὁ ἀμφὶ τὸν χ. χρόνος X. Cyr. 8.6.22; ὄρος ἄβατον ὑπὸ χειμῶνος in consequence of the cold weather, Hdt. 8.138, cf. Th. 2.101: pl., νιφοστιβεῖς χειμῶνες S. Aj. 671; opp. καύματα, Pl. Lg. 829b; ἀμυντικὴ χειμώνων Id. Plt. 280e.
• • • 2 the wintry quarter of the heavens, the north, Βορέης καὶ χ. Hdt. 2.26.
  • II wintry, stormy weather: generally, storm, ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον Il. 3.4; οὐ νιφετὸς οὔτʼ ἂρ χ. πολὺς οὔτε ποτʼ ὄμβρος Od. 4.566; ὅτε τις χ. ἔκπαγλος ὄροιτο 14.522; ὀπωρινὸν ὄμβρον καὶ χειμῶνʼ ἐπιόντα Hes. Op. 675, cf. Alc. 18, Sapph. Supp. 11.6, etc.; Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν ἐκ χειμῶνος Pi. I. 7(6).39; θεὸς χειμῶνʼ ὦρσε A. Pers. 496, cf. Ag. 649, 656, S. Aj. 1145, etc.; χ. ὀρνιθίας Ar. Ach. 876; χ. κατερράγη Hdt. 1.87; ἐπέπεσέ σφι χ. τε μέγας καὶ πολλὸς ἄνεμος Id. 7.188, cf. Pl. Prt. 344d; ἐπιγενόμενος χ. Hdt. 7.34, Th. 4.6; χειμῶνι χρησάμενοι Antipho 5.21; χ. νοτερός a storm of rain, Th. 3.21; ἐν εὐδίᾳ χειμῶνα ποιεῖν X. HG 2.4.14: pl., ὑπὸ τῶν χ. because of the winter-storms, Hdt. 4.62; ἔν γε χειμῶσιν καὶ ἐν εὐδίαις Pl. Lg. 961e, cf. 919a.
  • • 2 metaph., θεόσσυτος χ. storm of calamity sent by the gods, A. Pr. 643; χ. καὶ κακῶν τρικυμία ib. 1015, cf. Ch. 202 (pl.), 1066 (anap.); δορὸς . . ἐν χειμῶνι in the storm of battle, S. Ant. 670; θολερῷ . . χ. νοσήσας, of the madness of Ajax, Id. Aj. 207 (anap.); χ. γήρως βαρύς, of lifeʼs winter, AP 10.100 (Antiphan.); of a person, χ. ὁ μειρακίσκος ἐστὶ τοῖς φίλοις Alex. 178.7, cf. 46.4; χ. κατʼ οἴκους . . κακὴ γυνή Men. Mon. 540: rare in Prose, of battle, Onos. 32.10; of mental and moral trouble, Epicur. Ep. 3 p.62 U., Polystr. p.19 W.; χ. τοῦ κλύδωνος χαλεπώτερος, of pirates, Them. Or. 23.286a: pl., χειμῶνας ἔχειν to have trouble (in cutting teeth), Hp. Dent. 12.

χειμών, ῶνος, ὁ, stürmisches od. regniges Wetter, Sturm u. Kälte, Winterwetter, der Winter selbst als Jahreszeit ; ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον Il. 3.4, vgl. Od. 4.566 ; Hes. O. 677 ; χειμῶνος δυσθαλπέος, ὅς ῥά τε ἔργων ἀνθρώπους ἀνέπαυσεν ἐπὶ χθονί Il. 17.549 ; εὐδίαν ἐκ χειμῶνος Pind. I. 6.39 ; im bestimmten Gegensatz gegen den Sommer 2.42 ; χειμῶνι, im Winter, Anacr. 25.4, wie χειμῶνος Xen. Mem. 3.8.9 ; νυκτὶ δʼ ἐν ταύτῃ θεὸς χειμῶνʼ ἄωρον ὦρσε Aesch. Pers. 488 ; Ag. 620 u. sonst ; ἡνίκʼ ἐν κακῷ χειμῶνος εἴχετο Soph. Aj. 1124 ; Eur. oft ; χειμὼν κατερράγη, ein Sturm brach los, Her. 1.87 ; ἐπέπεσέ σφι χειμών, ein Sturm überfiel sie, 7.188 ; ἐπιγίγνεται χειμών 7.34 ; χειμὼν ὀρνιθίας, ein Winter, wo die Vögel vom Himmel fallen, Ar. Ach. 842 ; νοτερός Thuc. 3.21, Sturm mit Regen ; πρὸς τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις Plat. Symp. 226a ; Gegensatz θέρος Critia. 112d und sonst ; δεινοὶ γὰρ αὐτόθι χειμῶνες Symp. 220a ; Kälte, Ggstz καῦμα, Tim. 22e ; Prot. 321e, Polit. 279d ; Sturm, τὸν κυβερνήτην μέγας χειμὼν ἐπιπεσὼν ἀμήχανον ἂν ποιήσειε Prot. 344d ; ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης Rep. VI.496d, und sonst. – Uebertr., Alles, was den Menschen bestürmt, Drangsal, Not, heftige Gemütsbewegung ; die Uebertragung ist noch deutlich bei Aesch. οἷός σε χειμὼν καὶ κακῶν τρικυμία ἔπεισʼ ἄφυκτος, Prom. 1017, vgl. Ch. 200, 1061 ; δορὸς ἐν χειμῶνι, im Sturme des Kampfes, Soph. Ant. 666 ; vom Wahnsinn, Αἴας θολερῷ κεῖται χειμῶνι νοσήσας Aj. 206 ; bes. sp.D., χειμὼν γήρως βαρύς Antiphan. 2 (X.100); χ. καὶ σάλος τῶν πραγμάτων Plut. Arat. 38 ; Coriol. 32.

χειμών

-ῶνος, ὁ

[χεῖμα.]

• • 1

    The weather proper to winter, bitter or inclement weather: ἐπεὶ χειμῶνα φύγον Il. 3.4. Cf. Od. 4.566.

    An access of bad weather, a storm or tempest Il. 16.549: Od. 14.522.

  • 2

    Winter: χειμῶνι περῶντα (in winter) Il. 21.283.

χειμών (-ῶνος, -ῶνι.)

• • a winter, cold of winter ἢ θερινῷ πυρὶ περθόμενοι δέμας ἢ χειμῶνι P. 3.50 ἐπέρα ποτὶ μὲν Φᾶσιν θερείαις, ἐν δὲ χειμῶνι πλέων Νείλου πρὸς ἀκτάν I. 2.42 ὁπόταν τε χειμῶνος σθένει φρίσσων Βορέας ἐπισπέρχησʼ with its wintry strength Παρθ. 2. 17.
  • b storm met. ἔτλαν δὲ πένθος οὐ φατόν. ἀλλὰ νῦν μοι Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν ἐκ χειμῶνος I. 7.39

χειμών , ῶνος: storm, tempest, rain, rainy weather.

χειμών, ῶνος, ὁ, v. χιών

• • Iwinter, opp. to θέρος, il., Attic; χειμῶνος in winter-time, Xen.; τοῦ χ. in the course of the winter, Thuc.; χειμῶνα during winter, Soph.; τὸν χ. during the winter, Hdt., Xen.
  • • 2the wintry quarter of the heavens, the north, Βορέας καὶ χ. Hdt.
  • IIwintry weather, a winter-storm, and generally a storm, Hom., Hdt., Attic; χ. κατερράγη Hdt.; ἐπέπεσέ σφι χ. μέγας Hdt.; ὦρσε θεὸς χειμῶνα Aesch.; χ. νοτερός a storm of rain, Thuc.:— in pl., ὑπὸ τῶν χ. by means of the winter-storms, Hdt.
  • • 2metaph., θεόσσυτος χ. a storm of calamity sent by the gods, Aesch.; δορὸς ἐν χειμῶνι in the storm of battle, Soph.; θολερῷ χ. νοσήσας, of the madness of Ajax, Soph.