χερνήτης
χερν-ήτης, ου ὁ,
- = χερνής, A. Pr. 893 (lyr.), D.H. 7.11, S.E. M. 2.105, Ael. Fr. 342; ἀνδρὸς χερνήτεω Simon. 124A.
χερνήτης, ου (ὁ) qui vit du travail de ses mains, d’où :
1 ouvrier, mercenaire, DH. 7, 11 ; Sext. 6, 95, 30 ||
2 homme pauvre, misérable, Eschl. Pr. 893 ; Sim. fr. 124 a Bgk ||
➳ Dor. χερνήτας [ᾱ] Eschl. Pr. 893 ; gén. ion. χερνήτεω, Sim. 124a.
Étym. χερνής.
χερνήτης, ὁ, = χερνής ; Aesch. Prom. 895 ; χερνήτεω ἀνδρός Simonds. 103 (XIII.30).
χερνήτης
= χερνής, Aesch.