ἀγανακτικός
ἀγανακτικός, peevish
ἀγᾰνακτ-ικός, ή, όν,
- = ἀγανακτητικός (q.v.), Luc. Pisc. 14. Adv. -κῶς M.Ant. 11.13.
I
1 irritable, irascible Luc.Pisc.14, Epiph.Const.Haer.70.5.4, l. antigua de Stob.4.45.10 a Pl.R.604e
• neutro adv.
ἀγανακτικώτερον εἰπόντος
2 irritante Sch.Opp.H.1.529.
3 excitante Sch.Opp.H.1.473.
II adv. -ῶς irasciblemente
διατιθέμενος
ὀργιζόμενοι
ἀγανακτικός, ή, όν [ᾰᾰν] c. ἀγανακτητικός, Luc. Pisc. 14 dout.
ἀγανακτικός, = ἀγανακτητικός, v.l. bei Plato, sonst Sp., wie Luc. Pisc. 4, s. Lobeck Phryn. 520.